Bir şiiri okurken bazen anlamını hemen açıklayamadığımız bir dize bizi durdurur. Sözcüklerin hepsini biliriz; yine de bir araya geldiklerinde gündelik dilde karşılaşmadığımız bir şey olur. Bir ses, bir görüntü, bir duygu belirir. Sanki dil, söylediğinden daha geniş bir yere açılır.

Klasik şiirin mazmunları ve halk şiirinin motifleri çağdaş şiirde nasıl yaşayabilir? Gelenekten yararlanmak eski biçimleri ve kelimeleri tekrarlamak değil; onların şiirsel işlevlerini bugünün dili, imgeleri ve insanî meseleleri içinde yeniden kurmaktır.

Tarihî kurgu, geçmişi bugünün değerleriyle yargılamak yerine insanı kendi zamanının şartları içinde anlamaya çalıştığında ne kazanır?