Edebiyat Anlayışım
Yazının ardındaki düşünce, ölçü ve yön
Geçmişe ayna tutarken geleceğe ışık tutmak; o aynayla ışığı geleceğe yansıtmak.
Geçmiş ve İnsan
Tarihî kurgu benim için geçmişi bugünün hükümleriyle yeniden yargılamak değil; kendi zamanının insanını, kendi şartları içinde anlamaya çalışmaktır. Bugüne ulaşan anlamın anlatıcının açıklamasından değil; karakterlerin seçimlerinden, çelişkilerinden ve yaşadıkları dünyanın maddi gerçekliğinden doğmasını isterim.
Sahne ve Anlam
Söylenebilecek şeyi mümkün olduğunca sahnenin taşımasını isterim. Bir düşünceyi açıklamak yerine onun bir davranışta, nesnede, susuşta, sonuçta ya da karşılaşmada görünmesini yeğlerim. Anlamın anlatıcı tarafından tamamlanmasından çok, okurun sahnenin içinden onu bulmasını önemserim.
Dil, Ses ve Ritm
Sözcük benim için yalnız anlam taşımaz; sesi, ağırlığı, ritmi ve ağızdan geçiş biçimiyle de çalışır. Şiirde olduğu kadar düzyazıda da ses ve ritim, anlamın kurulma yollarından biridir. Bir cümlenin ne söylediği kadar nasıl aktığına, nerede hızlandığına, nerede durduğuna ve okurun kulağında nasıl kaldığına da önem veririm.
İroni ve Hiciv
Hicvin doğrudan alaya ya da açıklanmış bir yargıya dönüşmesindense, çelişkinin kendi görüntüsünü üretmesini tercih ederim. İroninin bir yorumda değil; davranışların, nesnelerin, sözlerin ve sonuçların yan yana gelişinde ortaya çıkmasını isterim. Okur önce çelişkiyi görmeli, anlamını sonra kendisi tamamlamalıdır.
Deney ve Biçim
Yerleşik biçimleri korumak kadar onları sınamak da ilgimi çeker. Gelenekten gelen bir formun, motifin ya da sesin yalnızca tekrar edilmesini değil; yeni bir bağlamda başka bir imkâna dönüşmesini önemserim. Biçim benim için gösterilecek bir yenilik değil, metnin ihtiyacına cevap veren bir araçtır. Deney, ancak anlamı, sesi ya da yapıyı genişletebildiği ölçüde değerlidir.
Poetika benim için kurallar bütünü değil; yazarken dönüp baktığım bir ölçüdür.